Op 19 juni had Albert zijn x91laatstex92 werkdag, dwz op kantoor dan want het werk gaat altijd gewoon door, vakantie of niet. Op 20 juni hadden we eerst een vlucht(je) naar Bali voor maar 1 overnachting. We hadden een hotel op 5 minuten van de airport, lekker makkelijk. Aangezien we daar nog een hele middag te besteden hadden hebben we ons snel omgekleed en een taxi naar Kuta-beach gepakt. Lekker een middagje op het strand, daar ook gegeten en weer terug naar het hotel voor de nacht.

Deel 1: Flores en Komodo National Park

De volgende morgen gingen we na het ontbijt weer naar de airport voor onze volgende bestemming: Flores. Naar west Flores, Labuan Bajo, vliegen maar 2 vliegtuigjes per dag: kleine Fokker 50 propellervliegtuigjes. De vlucht naar Labuan Bajo duurt zox92n anderhalf uur en was geweldig! Je vliegt in zox92n vliegtuig natuurlijk erg laag, dus er is veel te zien. Eerst over Bali, dan Lombok, en dan het uitgestrekte eiland Sumbawa. Tussen Sumbawa en Flores ligt het x91Komodo National Parkx92, het doel van onze reis. Het is daar echt prachtig. Heel veel eilandjes, een prachtige azuurblauwe zee met heel veel koraalbanken.

Aankomst op Labuan Bajo was ook weer eens wat anders. De bagage claim is niet meer dan dat de koffers uit het vliegtuig worden geladen op een karretje, en een paar meter verder bij de x91aankomsthalx92 op de straat weer worden neergegooid. Kwestie van je koffer eruit vissen en klaar ben je.

Nadat we de grot hadden bekeken kregen we een kleine rondrit door Labuan Bajo en stopten bij een lokaal restaurant voor de lunch, prachtig gelegen met uitzicht op het kleine haventje. Hierna gingen we naar ons hotel, eenvoudig, maar fantastisch gelegen tegen de vulkaan en met uitzicht op de baai. Het hotel werd gerund door twee Nederlandse vriendinnen die beiden getrouwd waren met een Indonesixebr. Hier hebben we de rest van de middag doorgebracht, en hebben genoten van een spectaculaire zonsondergang.

De volgende morgen moesten we vroeg op; we zouden om 5 uur vertrekken naar het x91Komodo National Parkx92. De Komodovaraan, of komodo dragon is de grootste varaan ter wereld, en stamt af van de dinosaurus. Ze leven alleen nog in het wild op de eilanden Komodo en Rinca. Komodo is een stuk verder varen, en bovendien zijn ze daar in deze tijd vrij moeilijk te vinden. Ze verstoppen zich vanaf een uur of 11 x92s morgens, vandaar dat we zo idioot vroeg weg gingen. In het donker dus naar het haventje en daar aan boord van een houten bootje. We konden genieten van de zonsopkomst op zee, en ontbeten aan boord.

Rond half 8 waren we op Rinca, waar we hartelijk werden welkom geheten door de rangers en een paar apen. We hadden besloten om een 2 uur durende tocht te lopen. Je kunt niet alleen het eiland op, er moet een ranger mee, en dat is maar goed ook.

De komodox92s zijn namelijk niet van die brave beestjes! Ze eten alles waar vlees aanzit: apen, buffels, paarden enx85mensen. Het zijn trouwens ook kannibalen. Aan het begin van onze tocht kwamen we langs een nest. De komodo legt haar eieren 2 meter onder de grond en bewaakt ze dan een maand of 3-4 totdat de eieren uitkomen. Vervolgens begint de moeder gelijk haar eigen grut op te eten! Beetje vreemd om eerst je eieren te bewaken, maar misschien zijn ze lekkerder vers uit het ei ??? De baby komodox92s kunnen nog klimmen, en als ze dus de kans krijgen zorgen ze dat ze zo snel mogelijk in een boom zitten, en daar blijven ze tot ze sterk genoeg zijn.(een jaar of 2-3) De volwassen komodo is echt enorm, ze zijn zox92n 3 meter lang en wegen tegen de honderd kilo.

Ze bewegen zich heel langzaam voort, onderweg hun enorm lange tong steeds uitstekend. Als ze een prooi zien wachten ze rustig af tot hun doel dichtbij genoeg is, ze nemen een sprong van een meter of 2-3 en bijten hun prooi. Hierna is het een kwestie van wachten. Het speeksel van een komodo is enorm giftig door de grote hoeveelheid bacterixebn die erin zitten. Afhankelijk van de grootte van hun prooi moeten ze dus een paar dagen, of in het geval van een flinke buffel, een paar weken. Hoe dan ook, vroeg af laat ga je eraan dood, en dan gaan ze gezellig met zx92n allen eten. De komodo kan overigens ook makkelijk een maand of 3 zonder eten. Dit allemaal wetende is het toch niet echt geruststellend dat de ranger alleen een stok bij zich heeft om die beesten op afstand te houden, of een slang te weren, maar al snel bleek dat deze mensen enorm ervaren zijn, en echt ALLES zien. Op een gegeven moment joeg hij ons een beetje paniekerig het pad af, het gras in. Van een paar meter afstand kwam er ineens zox92n enorm beest voorbij! In totaal hebben we zox92n 8 komodox92s gezien, tientallen schedels en andere skeletdelen, en de meest gruwelijke verhalen gehoord over toeristen en lokale mensen die aangevallen zijn door een komodo.

Eenmaal terug waren we blij dat we de lange tocht hadden gedaan: twee Duitse toeristen hadden alleen de korte route genomen en hadden er maar 2 gezien; ze baalden heel erg.Hierna gingen we terug aan boord op weg naar een x91Angel Islandx92, een kleine 2 uur varen.

Onderweg werden we getrakteerd op een heerlijke en uitgebreide lunch en konden we genieten van de omgeving. Het hele x91Komodo National Parkx92 is beschermd, en de lokale mensen werken hier hard aan mee. Zo varen de bootjes een bepaalde vaste route om het koraal niet te beschadigen, en wordt er nauw op toegezien dat niemand met explosieven x92vistx92, iets wat een aantal jaren terug nog heel gewoon was. x91Angel Islandx92 heeft een zogenaamd x91roze strandx92 zoals eigenlijk alle eilandjes hier. Dat komt door het rode koraal dat vermengd is met het witte zand op alle strandjes. We kwamen op een idyllisch plekje, pakten onze snorkelspullen en genoten een poos van het prachtige koraal en de vele tropische vissen. We zagen koraal in allerlei prachtige kleuren, het was zo mooi!

Nog een paar uur spelen, zandkastelen bouwen, zwemmen en snorkelen en dan weer terug aan boord naar de haven van Labuan Bajo, en daarna ons hotelletje. Moe, en erg voldaan kropen we na het avondeten in bed voor een goede nachtrust.

Deel 2: Gili Trawangan

De volgende morgen werden we om 11 uur opgehaald om terug te gaan naar Bali. Het was niet echt duidelijk wanneer ons vliegtuigje ging, dus je kan maar op tijd zijn. Eenmaal op de airport bleken ze wel een rxf6ntgen scan te hebben om koffers in te checken. Het apparaat deed het echter niet, dus je kan mee aan boord brengen wat je wilx85.Het eerste vliegtuigje bleek niet het onze. Wel waren we getuige van een groep mensen die met een lijkkist naar de Fokker toeliepen, en daar een lichaam in een zak uit het ruim kwamen ophalen. Ons vliegtuig kwam pas om een uur of 1, en zo waren we om half 3 alweer in Bali. Daar moesten we wachten op onze aansluiting naar Lombok. Om een uur of half 8 waren we daar en werden opgehaald door een chauffeur van Vila Ombak, een hotel op Gili Trawangan waar we in het pikkedonker per speedboot naar toe vaarden, spectaculair! We kwamen hier natuurlijk relatief laat aan, inchecken, nog even wat drinken en dan lekker slapen.Op Gili Trawangan is geen gemotoriseerd verkeer. Er rijdt een enkele fietser, en voor de rest gaat alles met paard en wagen of te voet. Er is geen zoet water, dus douchen in gefilterd zeewater, en ook het zwembad was zout. Letterlijk alles op het eiland wordt met bootjes aangevoerd, en zo zie je dus regelmatig grote pakketten voedsel aankomen.  De volgende morgen zijn we na het ontbijt maar gelijk bij het zwembad neergestreken. Wouter had al een paar weken geleden aangegeven dat hij wilde leren duiken, maar Tara wilde dat ook wel! Bij vila Ombak is een officixeble PADI diving academy en vroeg in de middag gingen Albert en de kids eens wat informatie inwinnen. Voor Tara waren er gelukkig ook mogelijkheden, maar ze mocht vanwege haar leeftijd, en dus de veerkracht van de longen nog niet zo diep duiken als ons. We besloten er dus maar voor te gaan: Tara een bubble cursus en voor ons 3-en x91Scuba Divingx92.

Het eerste deel theorie was voor ons allemaal hetzelfde waarna we aansluitend in het zwembad gingen oefenen. We leerden ons masker te klaren, onze regulator (zuurstofmasker) te vinden als we het kwijt waren onder water en vooral het nooit stoppen met in- of uitademen. De volgende ochtend werden we om 9 uur verwacht voor onze eerste echte duik. In een boot met nog een tiental andere duikers en instructeurs voeren we richting Gili Meno. Eenmaal onderweg kregen we in de gaten dat het straks de bedoeling zou zijn om  je achteruit uit de boot te laten vallen. Nou zie je die dingen natuurlijk weleens leuk op t.v. maar het echt gaan doenx85x85.slikx85..Tara en haar instructeur waren het eerst aan de beurt, en die stoere meid doet dat gewoon! Ze vond het lollig, en dat bleek het achteraf ook voor ons.

Tara had erg goed opgelet bij de theorie en in het zwembad en was als een vis in het water. BCD leeg laten lopen en naar beneden, oren klaren, en genieten! Tara is tot 2 en een halve meter geweest, verder mag ze nog niet en heeft een half uur gedoken. Toen kreeg ze het koud; ze weet ook alles onder water aan te geven met bijbehorende tekens, en is weer aan boord gegaan.Albert, Wouter en ik gingen gelijk naar 12 meter, nou ja, stapje voor stapje. Ik had wat last van verkeerd verdeeld lood in het begin, maar toen dat eenmaal gefixt was heb ik alleen maar genoten. Wat een prachtige wereld daar! We hebben wel duizenden vissen gezien waaronder zo ongeveer het hele aquarium in Finding Nemo, we zagen enorme waterschildpadden, zelfs 2 die aan het zoenen waren. Prachtig koraal, het is onbeschrijflijk. In totaal zijn we zox92n 3 kwartier beneden geweest.x92s Middags kregen we nog een heleboel theorie te verstouwen, en hadden we aansluitend nog een hoop te oefenen in het zwembad. Alles is gericht op veiligheid en wat te doen in welke situatie.

Het was best zwaar en vermoeiend zoveel informatie ineens, en dan nog tot half 7 onder water. Ondertussen had Tara, die alle theorie al achter de rug had, een leuke middag met haar instructeur: onderwaterfrisbee en dat soort spelletjes. Af en toe was ik wel jaloers, want sommige dingen zijn echt lastig en ik was ook al behoorlijk moe na alle spannende dingen van die morgen. We moesten die dag ook een theorie examen afleggen. Er waren 3 examens en in ieder mocht je niet meer dan 2 fouten maken. Albert en ik hadden allebei maar 2 fouten in het totaal, maar Wouter had in 1 examen drie foutjes, dus hij moest morgen een herkansing doen, no big deal, maar het moet wel gebeuren! De volgende morgen slaagde ook Wouter glansrijk voor zijn theorie examen en konden we ons opmaken voor onze tweede duik die middag. Dit keer moesten we alles zelf doen: eigen duikuitrusting gereed maken en testen, mijn zuurstoffles bleef maar lekken, maar het was niet zoveel dus ik mocht er mee weg. We gingen dit keer naar een andere lokatie, zodat Tara ook de kans had om wat schildpadden te zien. Voor Albert, Wouter en ik waren er nog wat testen af te leggen op minimaal 6 meter. Dingen die we al wel in het zwembad hadden geoefend, maar die je ook in zee moet kunnen laten zien voordat je je certificaat krijgt. Helaas had Wouter ineens zijn hoofd vol snot, en dan is het onmogelijk om je masker te klaren. De bedoeling is dat je je masker vol laat lopen met water en hem dan weer leeg krijgt. Wouter kon natuurlijk alleen maar snot in zijn masker blazen ipv lucht; dat maakte hem wat paniekerig, wat ik me goed kan voorstellen. Hij is weer met de instructeur naar boven gegaan en wij bleven beneden een beetje rondzwemmen en wachten. Het duurde erg lang, en na 20 minuten zijn we maar weer naar boven gegaan. Het bleek dat Wouter en de instructeur heel lang op de boot hadden liggen wachten. Wouter zat net op de boot en de instructeur was net weer naar beneden op zoek naar ons. Het was nogal onstuimig water en er stond aardig wat stroming; het zicht was dus niet geweldig beneden. Alle andere duikers waren ook alweer aan boord en we moesten terug naar het hotel. Beetje jammer want wij hadden nog niet de kans gehad om onze laatste testen te doen. Nadat alle duikers gedropt waren zijn we dus nog een klein stukje terug gegaan waar we op 8 meter onze cursus voltooiden. Als kleine toegift doken we nog wat langer naar een wrakje totdat ik zag dat ik nog maar 50 bar in mijn fles had. Nog 5 minuutjes en toen terug naar boven.x92s Avonds kreeg Wouter koorts zoals alleen Wouter koorts kan hebben, hoog dus. Per half uur joeg hij er een doos tissues door, en hij voelde zich superellendig. Albert ging met Tara dineren en Wouter en ik bleven op de kamer. Wat eten besteld, en voor hij zijn laatste hap binnen had lag hij al in bed en sliep binnen 2 minuten.De volgende dag was Wouter gelukkig flink opgeknapt, en hebben we een rustig dagje bij het zwembad en strand gehouden. Wouter en Tara huurden nog een poosje een kano en speelden lekker in het water.

In de loop van de nacht werd ik ziek, koortsig, grieperig, vervelend dus. We moesten die dag de laatste details regelen voor ons certificaat en uitchecken uit het hotel. Om 2 uur zaten we weer in de speedboot naar Lombok en gingen we naar Senggigi voor onze laatste paar dagen. Daar zitten we nu dus nog, en we doen het rustig aan. Ik ben nog niet helemaal fit, en Albert werd gisteravond ook ziek en hij heeft veel last van zijn oren. We zwemmen wat, de kids spelen in de golven op bodyboards en Tara heeft haar haar weer in de vlechtjes. Donderdag vliegen we weer naar Sby, halen de laatste koffers uit het lege huis, en verblijven nog een paar dagen in een hotel omdat we thuis niks meer kunnen. Zaterdag brengen we Sooty naar een tijdelijk logeeradres totdat ze hopelijk begin september ook naar Nederland mag komen. En zondag vliegen we terug naar huis waar we maandag vroeg in de morgen aan zullen komen.

Er zijn dagen geweest dat ik wilde dat ik degene was die afscheid kon nemen van iedereen hier. Nu het eenmaal zover is voel ik me toch anders. Als je ergens gaat wonen, ook al weet je dat het maar voor relatief korte tijd is, bouw je toch een leven op. Ik heb hier veel mensen leren kennen en veel energie gestoken in het opbouwen van een sociaal netwerk, maar ook in het helpen van de plaatselijke bevolking. Mijn leven hier is zeker niet altijd makkelijk geweest. Ik heb veel geleerd, veel vriendschappen gewonnen, maar ook vriendschappen verloren. Dat is onvermijdelijk maar doet toch zeer.

Het verlies van familieleden en vrienden, helaas waren dat er teveel; het heeft pijn gedaan om niet tot steun te kunnen zijn of steun te krijgen.

Ik vond het moeilijk de kinderen, en dan vooral Wouter te zien worstelen met zijn beperkte vrijheid. Niet even ergens naar toe kunnen op de fiets, even lekker je gang gaan zonder ouders op ‘je nek’. Zo totaal anders dan ‘thuis’. Niettemin hebben zowel Wouter als Tara ontzettend veel geleerd door vrienden te hebben van allerlei nationaliteiten met bijbehorende cultuur en religie.

Afscheid nemen van Cleft Care Indonesia deed mij heel veel. Tot voor twee weken wist ik niet of iemand mijn positie als project coordinator over zou nemen. Als er geen project coordinator is houdt ‘t ver op, en het is zo’n belangrijk en goed project! Gelukkig is dat goed gekomen: Ditte, een Deense, is van het begin af aan bij het project betrokken geweest en sinds een paar weken terug in Surabaya. Mijn functie als children coordinator is nog niet opgevuld, alhoewel we voor de zomerperiode wel oplossingen hebben. Het afscheid van de social workers was zo intens en hartverwarmend! Maar ik zal ze missen, evenals alle kindjes hier die hulp nodig hebben.

En dan alle afscheid van onze vrienden. Je maakt in zo’n beperkte wereld als hier heel makkelijk en snel ‘vrienden’. Iedereen zit in het zelfde schuitje, en je hebt elkaar gewoon nodig. Niettemin kom je ook mensen tegen die ECHT je vrienden worden. Die je indien nodig midden in de nacht kan bellen, zulke mensen. Onze allerbeste vrienden Sam en Cam zijn inmiddels vertrokken naar hun thuisland: Australie, en niets was zo moeilijk voor hen en ons om afscheid te nemen. Ook Lizzy zal ik enorm missen, maar gelukkig komt ze regelmatig naar ‘huis’ in Belgie, da’s niet te ver.

Morgen staan de verhuizers voor de deur. Het huis wordt ‘uitgekleed’ en zal niet meer ‘thuis’ zijn.

En zaterdag……….dan gaan we nog lekker 2 weken op vakantie!

Al onze vrienden en familie weten natuurlijk al maanden dat we naar huis gaan. Echter voordat alles officieel geregeld was op Albert’s werk was het niet mogelijk om dingen hieromtrent op de log te zetten. Alles is nu geregeld, dus tijd voor een verslagje. Alhoewel, tijd…..eigenlijk heb ik het hartstikke druk, maar ff achter te pc zitten tikken is ook wel lekker ontspannend.

Deze zomer gaan er VEEL mensen weg, en het stikt dan ook van de afscheidsfeestjes. Moeilijk om een datum te kunnen prikken, maar afscheid nemen hoort er wel bij! Uiteindelijk hadden we 30 mei geprikt: de zaterdag voor de laatste schoolweek, want dat ook de kids vaarwel moeten zeggen tegen hun vele vrienden en vriendinnen mag een understatement zijn!

‘s Middags hadden we een feest voor de kinderen georganiseerd: alle klasgenoten, broertjes, zusjes maar ook andere kinderen waar ze regelmatig mee speelden (vooral van de Europese school) waren uitgenodigd. Met zo’n grote kluit kinderen hoef je eigenlijk weinig te organiseren want ze vermaken zichzelf wel. Zolang er maar eten en drinken is……

Het was een ontzettend leuke middag, er waren zo’n 40 kinderen die ofwel in het zwembad lagen, met de lego speelden, tekenden, darts speelden of rondrenden. Het was heel erg genieten om onze kinderen nog een laatste keer met al hun vrienden bezig te zien!

‘s Avonds was het tijd voor de volwassenen, alhoewel Wouter en Tara natuurlijk ook gewoon rondbanjerden. Samen met Sam had ik het hele feest voorbereid en het was eigenlijk meer een afscheid van Sam en Cam en ons samen ( maar dat kon niet officieel vanwege Cam’s werk of Sekola Ciputra) We hadden lekker hapjes gemaakt of laten maken, de Bintang Girls waren er en het was een fantastische avond om buiten te zijn. Gedurende de avond hadden we een 50 tal vrienden die langs kwamen en omdat er een aantal collega’s van Albert in Sby waren hadden we hen ook uitgenodigt. Geen tijd gehad voor foto’s schijnbaar…..jammer, maar de herinneringen staan op onze eigen ‘harde schijf’. De kids gingen laat op de avond nog zwemmen met hun P.E. teacher, en om een uur of half 12 haalde Cam zijn gitaar tevoorschijn en zaten we nog tot diep in de nacht met een man of 20 op het gras in een kring liedjes te zingen. Het was echt supergaaf!

De laatste schoolweek breekt aan voor de kids, en niet zonder moeite! Wouter had op zijn eigen manier de afgelopen weken al wat afstand genomen van alles wat Indonesie brengt, maar ook van al zijn Aziatische vrienden. Naarmate de laatste dag naderbij kwam kon hij dat toch niet meer goed volhouden. Hij heeft hier zoveel goede vrienden gemaakt….maar dat niet alleen. Ook afscheid nemen van zijn teachers is moeilijk. Niet alleen voor hem, maar er werden ook tranen gelaten bij de leraren.

Voor Tara was er een laatste assembly op de laatste vrijdag. Upgrading van de 5th graders naar Middle School en farewell’s van verschillende teachers en een stuk of 12 kinderen.

Met tranen in de ogen hebben ze beiden afscheid genomen van hun school, hun vrienden, hun leraren, hun leventje hier van de afgelopen twee jaar; geen makkie !

Of hij nou wilde of niet, op 29 april bereikte Albert de leeftijd van 40 jaar! Een klein ‘verslagje van Albert zelf’:

Wat hoogtepunten: mooie tekeningen en cadeautjes natuurlijk van Tara, Wouter en Joke, m’n chauffeur die in z’n avonduren een houten becak (taxi-fiets) in elkaar geknutseld had, etc. Op kantoor wachtte me een hele leuke verrassing: M’n hele kantoor was versierd met ballonnen en slingers, en er hing een mooi plakaat met "happy birthday 40th Meneer Albert". De vrouw van Tony (mijn mechanical rechterhand) had een Tumpang gemaakt. Da’s een Indonesisch gerecht, bestaande uit een kegel van nasi kuning (gele rijst), en allerlei hapjes. Javaanse traditie is dat op belangrijke momenten zo’n tumpang op tafel komt, en dat de hele kampung, of in dit geval iedereen die mij kent, komt mee-eten. Iedereen kwam dan ook, van de schoonmaker tot de militaire politie die aan de poort staat. Voor mij een belangrijk moment. Twee jaar krijg je niet echt hoogte van je eigen positie, en de mate waarin je "geaccepteerd" bent. (Natuurlijk ben je de baas, en wordt in ieder geval die macht gerespecteerd…) Maar op dat moment lieten ze blijken dat ik ook als persoon gerespecteerd wordt in "hun" cultuur. Lekker samen ontbeten, en een mogelijkheid om mijn Bahasa Indonesia wat aan te scherpen.

Voor ‘s avonds had ik een klein feestje georganiseerd met zo’n 15-20 vrienden. De afgelopen tijd is er weer wat wijn te vinden in een enkele winkel, helaas tegen schrikbarende prijzen, maar goed. je wordt maar 1 keer 40, dus ik op stap. In en supermarkt deed ik de nodige boodschappen, ze hadden zelfs een stukje kaas (!!!) en vond ik 4 flessen Chileense bubbels. Achter slot en grendel, dat wel, dus even iemand zoeken zodat ik wat in mijn karretje kon laden. Ik moest een minuut of 10 wachten voor er iemand was met de sleutels, maar dan heb je ook wat! Mooi, klaar dacht ik en ging op weg naar de kassa. Maar dat kon zomaar niet! Ik moest de flessen afrekenen bij de parfumerie afdeling. Prima, oke, doen we, maar eenmaal daar werd ik geweigerd. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben de hele winkel verschillende keren op en af gestuurd, en er kwam steeds meer personeeel bij om te zien wat ik toch wel niet voor crimineels in mijn karretje had liggen. Het was echt een hele rotervaring om zo behandeld te worden. Het huilen stond me nader dan het lachen met zoveel negatieve blikken om me heen. Uiteindelijk heb ik de boel af kunnen rekenen, jawel op de parfumerie afdeling! Je bent dan wel een half uur verder en een juta armer.

Het feestje ‘s avonds was geweldig gezellig!

Het laatste grote zwemevent voor Wouter was de IISSAC in Bali. We besloten dit keer niet met zijn vieren te gaan. Tara en ik planden een meidenweekend en Albert vloog Wouter eind van de middag achterna.

Het zijn natuurlijk weer de gewone plaatjes van alweer een weekend zwemmen en lolhebben, maar ze horen er gewoon bij!

Tara is een kind van gezelligheid en houdt ervan om dingen met z’n vieren te doen. Van tijd tot tijd krijgen we alledrie een persoonlijke uitnodiging van haar en organiseert ze een theepartijtje op haar balkon. Ze doet alles zelf, en is echt een perfecte gastvrouw. Gewoon even wat foto’s van dierbare familiemomenten.

Op 11 april werd Tara 9 jaar. Het viel een beetje ongelukkig om een feestje te organiseren; het was een lang weekend vrij, en veel mensen hier zitten dan al snel op Bali. Om de een of andere kromme reden (althans voor mij dan) is Goede Vrijdag een Public Holiday in Indonesie. Er zijn hier zoveel van dat soort dagen, en over het algemeen weten de meeste mensen niet eens waarom. Ik heb al eens eerder verteld dat we hier bijvoorbeeld 3 keer nieuwjaar hebben: op 1 januari, dan het Islamitisch nieuwjaar en ook nog Chinees nieuwjaar. Ieder Boedhistisch of Hindoeistisch feest is ook iedereen vrij. Maandag was een inservice dag op school, dus ook vrij voor de kids. Maar goed, al dan niet veel kinderen die konden komen, we hadden een ‘kookfeest’ georganiseerd. Tara houdt erg van koken en bakken  dus ze was vol verwachting van alle dingen die we voor haar feestje hadden bedacht.

We begonnen met placemats maken, zodat we die later naar de shop konden (laten) brengen om te plastificeren. Ondertussen was Wouter in de tuin bezig om het volgende spel voor te bereiden. We hadden foto’s gemaakt van steeds 3 kookartikelen bij elkaar en uitgeprint. Alle spullen lagen ergens in de tuin verstopt. Iedereen kreeg dus een briefje met een foto en kon op zoek gaan. Als ze alledrie de dingen hadden gevonden kregen ze een nieuw briefje. het bleek een geweldig leuk spel, iedereen was dolenthousiast aan het zoeken. Aangezien onze tuin nogal groot is bleek het een hele tour om alles te vinden.

Tijd om aan het echte kookwerk te beginnen: muffins maken. De taken werden keurig verdeeld, het recept moest worden gelezen, ingredienten afgewogen, appels snijden….

Met pasen voor de deur ontkom je niet aan eieren verven

Tijd voor de dames om hun eigen lunch klaar te gaan maken. Albert was druk in de weer met de bbq, en de meiden maakten spiezen, hamburgers in alle vormen en maten.

                          De kinderen vonden dit echt geweldig om allemaal zelf te mogen doen, en hebben daarna met z’n allen heerlijk zitten smullen van hun zelf gemaakte eten. De placemats waren ondertussen ook klaar, de muffins uit de oven. Een als toetje en een om mee te nemen. Het was een ontzettend leuk en gezellig feestje. Tara heeft enorm genoten.                           

Ik weet het, ik loop gruwelijk achter met bloggen. Tara’s verjaardag, Albert’s verjaardag…Ik ga het echt doen, maar de foto’s staan op Albert’s laptop en die is aan het werk. Daarom alvast maar eens het verhaal over Wouter’s math teacher. Dat is een nogal vreemd individu. Nou lopen er natuurlijk op deze aardbol wel meerdere vreemde figuren rond, dus ik zal het uitleggen.

Ik heb geen idee wat deze man heeft bewogen om ooit in het onderwijs te gaan. Alhoewel, ik heb wel een vermoeden: macht. Gedurende het hele jaar al doet hij de meest vreemde dingen, die niet echt bevordelijk zijn voor studenten. Hij staat bekend als ‘gemeen’ in heel middle school, hij weet dat en hij geniet ervan. Hij lijkt het prettig te vinden dat studenten bang van hem zijn. Tja, en wat doet hij dan voor vreemde dingen. Ergens in het najaar wilde hij de grade 6 kids discipline bijbrengen. Op zich geen fout idee, maar om de leerlingen dan te dwingen om 2 lesuren stil te zitten, met 2 voeten plat op de vloer, de beide ellebogen op de tafel, en geen enkele beweging toe te staan gaat wat ver (nou ja, dat vinden wij) Omdat uiteindelijk niemand dat vol bleek te houden voor ruim anderhalf uur moesten ze maar binnen blijven tijdens lunch-break.

Tijdens de rapportbesprekingen had hij voor de ouders 2 gewone stoelen neergezet en een klein stoeltje uit prep 1 voor de leerling. ‘Ga jij daar maar zitten Wouter, dan kun je tegen je ouders en mij opkijken, en wij op jou neer’. Tjonge, als ik op die manier respect moet krijgen van mijn zoon, dan weet ik zeker dat ik ‘t nooit zal krijgen, en terecht.

Een paar weken geleden stond hij met een stok voor de klas. Hij vertelde dat hij permissie had van een aantal Koreaanse ouders om die voor elke student te gebruiken! Koreaanse ouders zijn erg strikt, en de kinderen moeten elke dag naar de nodige andere cursussen. Hij vind het prettig om kinderen vnl. van Koreaanse afkomst regelmatig te dreigen met het feit dat hij zijn of haar ouders zal bellen.

Natuurlijk hebben wij de man een aantal keren aangesproken en emails gestuurd. Het schijnt weinig indruk te maken. Vorige week hadden een 4 tal kinderen een math boek mee naar huis genomen om hun huiswerk te doen. Hij ging volledig uit zijn dak dat die boeken niet de volgende dag terug waren (was overigens ook niet gevraagd, maar dat terzijde) Het gevolg was dat de kids vanaf dat moment geen math boek meer mochten aanraken, en de hele klas moest binnenblijven tijdens lunch, zonder te mogen eten.

Het werd tijd om eens bij de superintendant aan te kloppen, nadat ik de leraar een email had verstuurd dat ik op zijn minst verwacht dat de studenten kunnen eten tussen de middag. Afijn, we waren niet de enigen die bij Larry binnen kwamen met klachten, al zal dat veel te weinig gebeuren. Zeker Koreaanse ouders zullen dat nooit doen. Hij zou met hem gaan praten. De binnenblijfstraf werd gecanceled, maar hij had nu iets anders: 2 lesuren pagina’s overschrijven uit het math boek. Tja, zonder boek aan te mogen raken is dat lastig, maar hij had een projector en een scherm geregeld. (voor geen gat te vangen)

Dinsdag kwam Wouter thuis uit school na weer een math dag. Ze hadden 2 periodes een brief moeten schrijven naar grade 5 met als titel: ‘How to survive Mr. Lacoste’s math classroom’. Wouter had hem nog niet af en moest het maar als huiswerk doen. Ik was behoorlijk pissig, wat een verspilling van tijd. Wat komt je kind nou eigenlijk doen op school? Als er tijd over is kan je toch wel wat nuttigers of anders leukers bedenken. Weer een email naar Larry, waarop weer een gesprek. Twee keer op het matje binnen een week zal hij niet erg prettig vinden, maar dat is dan wel zijn eigen schuld.

Anyway, Wouter heeft de brief ingeleverd als huiswerk bij zijn leraar. Wat hij allemaal heeft opgeschreven…. Wouter zegt : ‘Ja, hij wou een kritische brief, nou dan kan die die krijgen. Er staan geen leugens in’. Zeker waar! Nou ja, lees zelf maar, en vergeef hem die paar spellingfoutjes

Oke, volgende keer meer over de verjaardagen.

Onderstaande brief is deze week naar mijn moeder gestuurd. Iedereen die Cleft Care Indonesia heeft geholpen met zijn/haar donatie: heel hartelijk bedankt! De vertaling van de brief stuur ik naar mijn moeder…

EINDELIJK VAKANTIE

Hehe, het was een lange ruk vanaf de kerstvakantie, maar nu is het dan toch spring break! In januari al hadden we een vakantie geboekt naar Lombok, een eilandje verder dan Bali, nog steeds maar een tutteneindje van 3 kwartier vliegen. Wellicht weten jullie de reputatie van de gemiddelde Indonesische vliegmaatschappij, zonietx85..die is belabberd. Eigenlijk is alleen Garuda een beetje betrouwbaar. Helaas, helaas hebben ze naar Mataram (Lombok) alleen soms een city-hoppertje vliegen, en waren er geen vluchten voorradig voor ons. Ons motto werd dan ook: x91Letx92s live life on the wild side, letx92s fly Lion Airx92 Afijn geboekt dus bij Lion Air, spotgoedkoop, logisch als je geen onderhoudskosten hebt aan je vliegtuigen. Van Lion Air is bekend dat het opstijgen over het algemeen niet zoveel problemen oplevert. Het is meer de landing. Hoe, en waar. Twee weken voor we vlogen was er weer een tegen de grond gekwakt in Jakarta. Geen doden of gewonden, enkel wat blauwe plekken. Vervolgens werden natuurlijk alle vliegtuigen van dat type uit de vlucht genomen. Even bellen: nee hoor er is niets aan de hand. Dat waren Mc Donald Douglas 90, en wij hadden een MD 82 geboekt. Gelukkig maar. Met het volste vertrouwen (nou ja) gingen we naar Bandara Juanda, daar bleek dat de vlucht gecharterd was door een nog onduidelijker maatschappijtje genaamd Wings. We waren echt vreselijk lacherig in het vliegtuig, maar ach ,als enige blanke ben je toch al een attractie: kijken doen ze toch. Tijdens de veiligheidsinstructies vroeg Wouter doodleuk en bloedserieus aan de stewardess: x93When are we going to crash?x94 Wouter en ik hebben de veiligheidsinstructies ook nog eens doorgelezen. We weten nog steeds niet wat een mevrouw kruipend op de grond doet. We dachten dat ze een contactlens kwijt was, maar wat heeft dat met veiligheid te maken. Ook bijzonder in dit vliegtuig: bij iedere stoel heb je een geplastificeerd soort boekje met gebeden! Heel handig, en schijnbaar noodzakelijk in zox92n kist. Voor moslims in het Arabisch, Indonesisch en Engels, voor Katholieken in twee talen, voor Protestanten. Ook gebeden voor Boeddhisten en Hindi. O ja, er zat ook een sticker op de stoelen: als je een zwemvest meeneemt van het vliegtuig moet je 10 juta (10 miljoen Rp.) betalen!

Na een half uur riep de piloot om: prepare for landing. Albert kreeg even de neiging om naar voren te lopen dat we er nog niet waren. Eenmaal boven Lombok zag ik een start annex landingsbaan, maar het vliegtuig vloog gewoon door en ging even later rondjes vliegen. Wouter dacht dat hij de weg kwijt was. Ondertussen hadden we wel de tijd om te genieten van het prachtige zicht op het eiland; de vulkanen en de baaien. Met buikpijn van het lachen landden we op Mataram airport. Dat was eigenlijk een deceptie: het was een keurige landing. Nou ja, verder piepklein luchthaventje, lang wachten op de koffer, maar we hebben vakantie dus wat maakt t uit, en we werden keurig opgehaald door mensen van het hotel. We hebben echt een prachtig huisje hier, grote woonkamer, 2 grote slaapkamers en 2 badkamers.

Een heerlijk zwembad en direct aan zee. Het is hier zo zalig rustig. Nauwelijks verkeer, wat een verademing vergeleken met thuis in Surabaya!

Natuurlijk hebben we x92s middags lekker gezwommen in het zwembad en in zee; het hotel ligt aan het strand. De kinderen vinden de meest prachtige schelpen en helaas ligt er ook veel koraal op het strand. De eerste avond hebben we buiten bij het strand gegeten.

WEEKENDJE RELAXEN

Zaterdag en zondag waren we gewoon lekker lui. Lekker uitslapen, uitgebreid ontbijten en zwemmen in het zwembad en in zee. Wouter had 2 bodyboardjes voor hem en Tara geregeld; zoals we gewend zijn van hem voor de laagst af te dingen prijs. Vooral Wouter heeft urenlang in de golven gespeeld. Op een gegeven moment deed zijn buik erg veel pijn, maar met een t-shirt aan kon meneer nog best verder. Tara vond al snel een vriendinnetje, Amara, in het zwembad. Na een kwartier kletsen kwamen de dames erachter dat ze allebei uit Nederland kwamen, dus werd het Engels aan de kant gezet en spraken ze verder in hun moedertaal. Het bleken expatx92s uit Jakarta te zijn. Op zondag zijn we naar Senggigi gereden om een tripje te regelen voor maandag. Senggigi is een klein vissersplaatsje zox92n 10 minuten van het hotel. We vonden een redelijk koosjer en betrouwbaar ogend reisbureautje en boekten een trip voor maandag naar de watervallen in het noorden van Lombok. Hierna hebben we nog wat rondgelopen in

Senggigi en zijn het strandje daar opgelopen. Het was het einde van de middag, het strand lag vol met vissersbootjes en er liepen veel kinderen rond te spelen in het water of bij hun vader op de bootjes. Een stukje verder op het strand kwamen we op een stuk waar deze mensen schijnbaar, in elk geval overdag, wonen. Grote families zaten bij elkaar op rieten matten onder onbeduidende afdakjes, etend van de meest verrukkelijk ruikende gerechten die op kleine vuurtjes werden klaargemaakt. Tientallen kleine kinderen liepen veelal naakt overal tussendoor, er was een piepklein marktje met groenten en fruit en natuurlijk proberen de mensen hier ook hun bestaan te verdienen met de gebruikelijke dingen: kettinkjes, nagels lakken, haren vlechten, massages en totouages. Wouter en Tara vinden zox92n tijdelijke tatoo wel leuk, beetje afdingen, beetje pingelen, anders is het niet leuk.

WATERVALLEN ???

Op maandag was het om 6 uur tijd om op te staan. Half 7 ontbijt en om 7 uur op weg naar de watervallen. De autorit ernaartoe duurde zox92n 2 uur en leidde langs de kust naar het noorden. Een vrij ruwe kust hier, veel haarspeldbochten, stijle kliffen en onvoorstelbaar mooie verlaten baaitjes.

Er is hier nauwelijks verkeer. De weg wordt voornamelijk bevolkt door koeien, kippen, geiten en honden. De becak wordt op Lombok niet gebruikt, wel zie je hier veel paard- en-wagens. Je kunt met de auto direct naar de watervallen rijden, van daar is het een klein half uurtje lopen. Wij hadden gekozen voor een panorama walk, zoals ons belooft was 2 uur wandelen en zeer geschikt voor gezinnen met kinderen. Hoe ongeschikt en uitermate gevaarlijk het uiteindelijk bleek zouden we later ervaren. De weggetjes werden steeds smaller en moeilijker begaanbaar, de auto bleek over niet zox92n sterke motor te beschikken dus bij iedere helling moest de airco uit. Uiteindelijk werden we op een bepaald punt afgezet en ging een van de gidsen te voet met ons verder. We liepen denk ik een meter of 50 over een x91geasfalteerdx92 weggetje en doken daarna de berm in.

Met wat kleine klimmetjes kwamen we op een sawa uit. Lopend over de smalle walletjes tussen de rijstterrassen hadden we een prachtig uitzicht over het hele dal met de zee in de verte. Mannen waren lege rijstvelden met koeien aan het ploegen. Je staat met je neus bovenop het ingenieuze bevloeiingssysteem dat al eeuwen gebruikt wordt. De uitgestrektheid en de pracht was overweldigend!

Na een half uur evenwichtsbalk lopen (die dammetjes zijn echt maar heel smal) kwamen we bij een stuk regenwoud. We volgden hier de hoofdader van het irrigatiesysteem langzaam naar beneden. We hoorden ontzettend veel vogels, zagen een soort bramenstruikjes liepen langs koeien die in de schaduw wachtten tot het hun beurt was om te gaan ploegen en kwamen een enkele sawabewoner tegen: oude, taaie, tandenloze mannetjes, helemaal kromgegroeid en barrevoets enorme pakketten sjouwend op hun schouders. Het leven van deze mensen moet niet makkelijk zijn. Onze gids was onderwijl het lopen druk aan het fourageren. Er groeit hier een bepaald soort groente, lijkt een beetje op peterselie, en was volgens hem erg lekker met gebakken noten.

Beneden aangekomen namen we een korte pauze. We waren inmiddels dik een uur aan het lopen, de x91paadjesx92 werden steeds moeilijker begaanbaar en een klim naar boven stond ons te wachten. Volgens de gids waren we nog niet halverwege, maar de auto was dichtbij, nog een half uurtje. We besloten naar de auto te gaan, daarna zouden we wel zien. Eenmaal boven na een zware klim over geen pad kwamen we aan bij een sawa zo uitgestrektx85..Het uitzicht was weer adembenemend. De walletjes waren hier smaller en de hoogteverschillen tussen de verschillende terrassen groter. Het was enorm balanceren, als je viel lag je ofwel in een nat rijstveld naast je, of een paar meter onder je. Hier verloor ik mijn evenwicht, en viel gelukkig de goede kant op, helaas wel op mijn rug die het op dat moment af liet weten. Nou doet die rug van mij al ruim 20 jaar niet wat ik ervan verwacht, en ik kan echt wel wat hebben, maar die zenuwpijn is een ramp. We konden natuurlijk geen kant op, Je MOET verder. Van het tweede stuk weet ik niet meer zoveel. Het is zo moeilijk om je evenwicht te bewaren op die smalle dammetjes en het gevoel in mijn been werd steeds minder en dus ook minder controleerbaar. Ondertussen was Tara ook bang, de verschillende terrassen waren steeds moeilijker bereikbaar doordat de hoogteverschillen steeds groter werden. Je zou dus ook steeds dieper kunnen vallen. Vanaf hier laat ik Albert even verder vertellen.

Tjax85(AJ dus hier!) In tegenstelling tot Joke ben ik wat korter van stof, maar ik zal mx92n best doen. Beetje aanvulling: Waar we mee bezig waren was een tocht door 2 kloven/ravijnen gevormd door uitlopers van de grote vulkaan op Lombok. (Gunung Rinjani). Tussen de kloven in is een x93vlakkerx94 stuk land dat ontgonnen is, en waar dus de rijst op verbouwd wordt. Echt balen dat Joke flink op dx92r plaat ging. Van daar af werd het allemaal ook een stukkie lastiger terrein. De x93gidsx94 liep voorop, Tara daarachter, zodat ze geholpen kon worden door de gids. (Die helaas zo af en toe de weg kwijt wasx85) Ondanks dat Tara toch wel erg moe werd, en soms wat bang van de dieptes, heeft ze zich kranig geweerd. Voor Wouter was de tocht een kolfje naar zx92n hand. Lichamelijk kon hij het goed aan, maar al met al een hele uitdaging. Ook hij besefte echter het lastige parket waarin we zaten. Joke kon nog maar moeilijk vooruit komen, zij en ik hadden er een zware kluif aan om heelhuids alle hindernissen te nemen. Mentaal was dat voor hem best pittig.

We lasten natuurlijk regelmatig wat rustpauzes in, en ondanks de situatie waarin we zaten probeerde ik te genieten van de unieke plek waar we waren. Sawa en jungle voor zover het oog reikt, of toch in ieder geval tot de rand van het eiland, waar de Java zee lag te glinsteren. Gelukkig werd het na een uur of twee lopen behoorlijk bewolkt, waardoor het lichamelijk niet nog lastiger werd door de hitte. (Maar ieders shirt was natuurlijk al volledig doorweekt!) Ongelofelijk om in die omgeving een bamboe hutje te zien, waar een gezin moet zien te overleven. Moeder in de weer met potten en pannen, om te gaan afwassen in de beek, twee kids (waarom zou je ze kleren aantrekkenx85) kraaiend van plezier om die bulxe9-bulxe9 (wij dus, de x93wittenx94), en pa aan het schoffelen in zx92n stukje sawa. Hier allemaal natte rijstvelden, in tegenstelling tot de vlakke velden verder van de vulkaan af. Daar doen ze bij gebrek aan water aan droge rijstbouw. Voordeel van natte rijstvelden, waarbij de rijstplantjes dus zox92n 10 cm in het water staan: Zelfs onkruid vergaat daarin, zodat de rijst meer ruimte heeft!

Door een droge, en soms niet zo droge, natuurlijke afloop van het water het ravijn in, moesten we in het volgende ravijn afdalen. Ook hier smalle richeltjes, spekglad, met aan de ene kant de rotsen, en de andere kantx85 nou ja, niets dus! Zox92n honderd meter recht naar beneden. Ik heb nogal een optimistische kijk op het leven, maar ook ik besefte natuurlijk dat iemand die daar de korte weg naar beneden kiest, niet zomaar x92s avonds in het hotel aan de koffie zou zitten. Flink afzien dus, maar toch: Een onbeschrijfelijk gevoel om daar te kunnen zijn! Het heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Bij het bereiken van de bodem van het ravijn de verwachte traktatie: Koel stromend water, waarin we het ergste vuil, modder, zweet etc weer wat konden afspoelen. Joke zat er niet meer zo florissant bij, maar we waren blij dat we ook dit stuk redelijk heelhuids hadden afgelegd. De gids had inmiddels in de gaten dat de aanbevolen x93easy walkx94 van 2 uur een tikkie te hoog gegrepen was voor onze club. We waren al zox92n 3.5 uur bezig, en het eind was nog niet in zicht. Om toch een inschatting te krijgen van de nog resterende tocht, vroegen we hem hoe lang het nog ongeveer zou duren: x93Only three minutes sir!x94, gewoon nog even een klein stukje naar boven, en daar zou de auto staan. Afijn, anderhalf uur later waren we inderdaad bovenx85 Wanneer er dus nu gevraagd wordt door de kids x93Hoelang nog?x94 is dus steevast het antwoord: x93Half uurtje!x94, en op de vraag x93Zijn we er bijna?x94 volgt uiteraard x93Ja hoor, nog drie minutenx85x94.

We hielden het toen maar voor gezien. Naar de waterval op het eind van de tocht, zou nog een x93Half uurtjex94 zijn, met een x93easy climbx94 er naartoe. Vertaling: x93Nog een uur of twee, als je beschikt over je bergbeklimming uitrustingx85x94. We zijn neergestreken bij een rumah makan, alwaar we achter een welverdiende Bir Bintang en wat bananenpannenkoeken genoten hebben van het uitzicht.

Al met al een tocht waaraan we nooit begonnen waren als we van tevoren wisten waar we aan begonnen, maar wel xe9xe9n die ons voor lange tijd zal bijblijven! We hebben de kans gehad om het x93echtex94 Lombok wel van heel dichtbij te mogen ervaren.

DE NAWEEEN

Na onze spannende tocht was ik toch wel heel erg blij weer in het hotel te zijn, en de rest met mij. x92s Nachts bleek dat Wouter toch iets van een zonnesteekje had opgelopen: hij was erg beroerd, hoofdpijn, alles pijn. Reden genoeg dus om hem flink uit de zon te houden en hem te dwingen veel water te drinken. Een erg rustig dagje in het hotel dus met nog even zwemmen in het zwembad na zonsondergang. Ook woensdag hebben we het nog rustig aan gedaan. De kids gingen nog wel een poosje bodyboarden, het ging echt heel hard. Tara liet haar haren invlechten op het strand. Lekker koel, lekker makkelijk, even geen gedoe met staartjes maken en dat soort dingen.

De Nederlandse expatx92s uit Jakarta hadden een goeie ervaring met een gids/chauffeur, dus maakten we plannen voor donderdag om er weer op uit te gaan. ‘s Avonds was er bij het strand een groot buffet. Je kon heerlijke gerechten klaar laten maken, keuze uit verschillende boemboe’s, salades, en speciaal voor Wouter (EN z’n vader!!!) een uitgebreid toetjesbuffet.

LOMBOK TOUR

Na 2 dagen rust kon ik gelukkig weer wat uit de voeten, was Wouter hersteld en na het ontbijt stapten we bij pak Dien in de auto om wat meer van de tradities van Lombok te zien. Ons eerste doel was de pottenbakkers. In Lombok worden veel potten gemaakt, niet op zox92n draaiende schijf, maar compleet met de hand. We kwamen bij een soort verzamelpunt van alle in de omtrek gebakken potten. Zox92n 150 vrouwen leveren hun handgemaakte producten aan de cooperatie, vanwaar het voornamelijk geexporteerd wordt. Het was jammer dat we niet het echte maken van de potten konden zien, maar deze mensen maken echt prachtige dingen. We hadden van te voren al bedacht dat we een paar grote potten wilden kopen, en we waren dus op de goeie plek. We hadden nog geen idee van prijzen, maar kregen een indicatie met de mededeling dat er te onderhandelen viel; Natuurlijk!

Eerst gingen de kinderen met de hulp van een pottenbakster zelf wat maken van klei. Wouter maakte een gekko en Tara een schildpad. Allemaal met primitieve materialen, takjes, stokjes, maar erg leuk voor ze om te doen en om mee te nemen. Gezien de niet zo erg hoge (lees bodem-)prijzen en de onderhandelingsmogelijkheden hebben we een paar prachtige potten uitgekozen en de dingen geregeld om ze naar hier te verschepen (kost ook bijna niks). In Nederland betaal je letterlijk het tienvoudige!

Hierna gingen we naar een dorpje waar ikats (door de mannen) en songkets (door de vrouwen) worden gemaakt. We werden het hele dorp rondgeleid en zagen de traditionele huizen gemaakt van gedroogde koeienpoep. Ze houden daar marmotten om op te eten, en verbouwen veel rijst. Het was erg rustig in het dorp, de mannen en het gros van de vrouwen waren op de sawa aan het oogsten. Het is het einde van de regentijd, en aangezien ze hier in een droog gebied zitten wordt er maar 1 keer per jaar geplant en geoogst. De al geoogste rijst lag overal op grote zeilen te drogen. De mensen in het dorp waren ontzettend vriendelijk en gastvrij. De meisjes beginnen al op jonge leeftijd, een jaar of 9, te leren te weven. Tara heeft ook een stukje mogen weven, ze zei dat het erg zwaar werk was.

De meisjes kunnen niet trouwen voordat ze de weefkunst volledig meester zijn, daar dit een grote inkomstenbron is van het dorp. Je kon merken dat de vrouwen trots zijn op zichzelf en gewaardeerd worden door de mannen. Aan de kleding kun je zien of iemand al getrouwd is, of huwbaar is, weduwes dragen weer andere kleding.

Het trouwen is overigens ook een heel gedoe. Als 2 mensen willen trouwen moet dat nog wel eerst goed gevonden worden door de ouders van het meisje. Als de jongen bijvoorbeeld niet genoeg geld heeft gaat het feest niet door. Gangbaar is dat het meisje op een gegeven moment gekidnapt wordt door de jongen en dat ze stiekem ergens trouwen. Daarna gaan ze terug naar het hoofd van het dorp en starten de onderhandelingen met de ouders. De bruiloft moet traditiegetrouw betaald worden door de jongen, dus moet er gekeken worden naar de mogelijkheden. Voor zover ik begrepen heb kan dit lange tijd in beslag nemen en speelt het dorpshoofd hierin een essentiele rol. Ook als er geen bezwaren zijn van de ouders worden de meisjes nog steeds gekidnapt, meer vanwege de traditie dan de noodzaak.

Na dit dorp gingen we naar Sasak-village. Het Sasak volk is het originele volk van Lombok. Ze wonen in huizen van buffelpoep (geen idee wat het verschil is met koeien) en alles gaat er nog erg primitief aan toe. Iedereen is familie van elkaar, gewoonlijk trouw je met een neef of een achternicht ofzo. Dat was overigens ook wel te zien, inteelt….

Het was op zich wel interessant om daar rond te lopen, maar het leek toch ook wel wat te commercieel gemaakt.

Tijd voor de lunch en daarna door naar Kuta helemaal in het zuiden. Prachtige parelwitte stranden, echt een paradijsje. De kids gingen lekker even het water in, en binnen een paar minuten was ik omringd door lokale kinderen die van alles aan me wilden verkopen. Ik had niet zox92n zin om wat te kopen, maar vond het wel leuk om een beetje met ze te kletsen. Ze vertelden me een beetje over hun leven en wilden veel weten over Nederland. Het was erg leuk, en we hebben veel gelachen met elkaar.

Het trieste verhaal is dat in het zuiden van Lombok nu een internationaal vliegveld wordt gebouwd. Alle grond is opgekocht door een of andere multimiljonair in Dubai. De mensen zijn eigenlijk van hun land verjaagd voor het lullige bedrag van 350.000 Rp. per hectare land, zox92n 20 euro. Nu wordt het land verkocht aan de grote hotels voor 50 miljoen. Binnen een paar jaar zal vrees ik al het ongerepte plaats hebben gemaakt voor de grote resorts en zullen de stranden niet langer toebehoren aan de mensen daar. Goed natuurlijk voor het tourisme op Lombok, maar gezien de corruptie in dit land zal er bar weinig bij de bevolking zelf terechtkomen; je moet hier zelfs al betalen om een baan te kunnen krijgen!

GILI ISLANDS

Onze laatste volle dag op Lombok besluiten we naar de Gili Islands te gaan. Ten noordwesten van Lombok liggen drie eilandjes: Gili Trawangan, Gili Meno en Gili Air. We huren een bootje op het strand van Senggigi, regelen wat snorkelmateriaal en gaan aan boord. Een mooie tocht over het water, langs de kust, leidt ons naar Gili Trawangan, het grootste eiland waar ook wat hotels staan. We snorkelen een poosje vlak voor de kust en zien duizenden prachtige tropische vissen. Albert en de kids hadden het geluk ook nog een schildpad tegen te komen. Tara was daarna al snel aan het zandkastelen bouwen met een meisje, Tamara (hoe zoekt ze ze uit…) volgens mij kwam ze ergens uit Scandinavie ofzo.

We luieren wat op het strand en rond een uur of 1 varen we naar Gili Meno. Daar worden we voor de kust gedropt boven een stuk koraal waar regelmatig grote schildpadden te vinden zijn. Die zien we helaas niet, wel weer veel mooie vissen en een enorm stuk zwaar beschadigd koraal. We snorkelen zeker ruim een uur en belanden uiteindelijk op het bijna onbewoond eilandje. We kunnen er wel een goede lunch bestellen en horen hoe het koraal zo beschadigd is geraakt door weersinvloeden. Het koraal is nu weer aan het aangroeien, dat hadden we ook met eigen ogen gezien, maar het zal nog wel een poos duren voor het weer helemaal hersteld is. Op het strandje ontmoet ik nog een x91collegax92, hij is bezig om op Lombok veel kinderen met aangeboren afwijkingen, vnl. Cleft-kids, geopereerd te krijgen. Het is boeiend om ervaringen, en uiteindelijk emailadressen uit te wisselen.

Wouter en Tara breiden hun schelpenverzameling nog verder uit, zo mooi!

Aan het eind van de middag is het tijd om terug te varen naar Senggigi, en Wouter is onze kapitein. Nanu, de booteigenaar, relaxed een beetje, wij genieten weer van alles wat mooi is om ons heen en Wouter kiest zijn eigen, eigenwijze route…

We worden voor ons hotel op het strand afgezet en zijn alweer een fantastische ervaring rijker!

TERUG NAAR SURABAYA

Onze laatste dag breekt aan. We vliegen om half 5 terug naar huis. Even wat sms-jes naar het thuisfront voor vervoer en avondeten, ontbijten, inpakken en dan hebben we nog een paar uur aan onszelf. Onze kamer is niet geboekt dus we mogen gebruik maken van ons verblijf tot we naar het vliegtuig moeten, lekker! We gaan nog even naar de art-markt in Senggigi voor wat souvenirtjes. Het is erg heet, en na een uurtje rondlopen gaan we maar even wat drinken op het strand. We worden weer overvallen door allerlei verkopers, maar het is wel leuk om een beetje te kletsen met de plaatselijke bevolking. Ondertussen wordt het steeds donkerder, dus we kopen onze souvenirs dan maar bij deze mensen. Leuk dat contact met deze vriendelijke mensen, en we lachen alweer heel wat af. Door de regen zijn we wat laat, de chauffeur die ons naar het vliegveld brengt treuzelt wat, maar uiteindelijk zijn we 50 minuten voor het geplande vertrek van het vliegtuig op de luchthaven. Beetje vreemd, de incheckbalie is dicht! Wat rondvragen, en wat blijkt: het vliegtuig zit al vol!!! Een overboekt vliegtuig dus, niks geks op zich, alleen houden ze zich hier niet aan de regels. Mensen die waitlisted stonden hebben ze gisteren al in laten checken…..ja daaaag niet ons probleem! Maar goed, daar hebben ze hier allemaal niet zoveel boodschap aan. Heel vriendelijk blijven, blijven glimlachen. Ze zien het probleem, weten dat ze fout zitten, maar zijn niet echt van zins om wat te doen. Albert wordt steeds iets minder vriendelijk en uiteindelijk komt er wat beweging. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben de waitlisted mensen gezocht, gevonden en ze van de vlucht gehaald. Ze waren eerst nog van zins om Tara bij een van ons op schoot te zetten. Ik meldde dat dat wel erg gevaarlijk was. Ja, dat was zo. Punt. Anyway, we konden mee, hadden allevier ergens een stoel, en het mooiste van het verhaal? Ik had een lege stoel naast me ! Dan kom je toch niet meer bij!!! Alweer een lekker rustig vluchtje, rare landing, maar wat maakt t uit. Je kijkt hier nergens meer van op.